Złapanie pasożyta i infekcja jest spowodowana spożyciem pokarmu lub wody zanieczyszczonej jajami, które złożył tasiemiec nieuzbrojony lub jego larwami. Połknięte jaja tasiemca mogą przemieszczać się poza jelita i tworzyć torbiele larwalne w tkankach i narządach (to tzw. infekcja inwazyjna). Jednak po spożyciu larw, osobniki rozwijają się w dorosłe tasiemce w jelitach (inaczej – zakażenie jelit).
Dorosły tasiemiec składa się z głowy, szyi i łańcucha segmentów. Kiedy osoba cierpi na infekcję jelita – głowa tasiemca przylega do ściany jelita, a jego segmenty rosną i wytwarzają jaja. Dorosłe osobniki mogą żyć u gospodarza do 30 lat. Infekcje tasiemcowe jelit są zwykle łagodne i odbywają się z udziałem jednego lub dwóch dorosłych tasiemców. Jednak to inwazyjne infekcje larwalne mogą powodować poważne komplikacje. Wiemy, jak groźny może być tasiemiec nieuzbrojony. Profilaktyka, obserwacje – na co powinniśmy zwrócić uwagę?
Tasiemiec nieuzbrojony – objawy nosicielstwa
Wiele osób z zakażeniem jelitowym tasiemcem nie ma objawów. Jeśli masz problemy z infekcją, objawy będą zależeć od tego, gdzie tasiemiec nieuzbrojony się znajduje. Jeśli zaś chodzi o infekcje inwazyjne – ich objawy różnią się w zależności od miejsca migracji larw. Jeśli larwy tasiemca migrują z jelit i tworzą cysty w innych tkankach, mogą ostatecznie spowodować uszkodzenie narządów i tkanek, w wyniku czego możemy spodziewać się:
- bólów głowy,
- mas lub grudek torbielowych,
- reakcji alergicznych na larwy,
- objawów neurologicznych, np. drgawek.
Tasiemiec nieuzbrojony – czynniki ryzyka
Istnieje kilka czynników, które wpływają na zwiększenie zagrożenia zakażenia tasiemcem. Obejmują one:
- niewłaściwą higienę – rzadkie mycie i kąpiele zwiększają ryzyko przypadkowego przeniesienia zanieczyszczonej materii do ust;
- zagrożenie w kontakcie ze zwierzętami gospodarskimi – jest to szczególnie problematyczne w obszarach, w których odchody ludzkie i zwierzęce nie są odpowiednio usuwane;
- podróż do krajów rozwijających się – zakażenie występuje częściej na obszarach o złych praktykach sanitarnych;
- jedzenie surowego lub niedogotowanego mięsa – nieprawidłowe gotowanie może nie usunąć jaj tasiemca i larw znajdujących się w zanieczyszczonej wieprzowinie lub wołowinie;
- życie w obszarach endemicznych – w niektórych częściach świata narażenie na jaja tasiemca jest znacznie większe. W przypadku tasiemca wieprzowego są to tereny Ameryki Łacińskiej, Chin, Afryki Subsaharyjskiej lub Azji Południowo-Wschodniej, gdzie świnie z wolnego wybiegu to powszechny element.
Tasiemiec nieuzbrojony – profilaktyka
Istnieje wiele czynników zakażenia, gdzie zagrożeniem jest tasiemiec nieuzbrojony. Profilaktyka i metody zapobiegania infekcji na szczęście są dość skuteczne. Można do nich zaliczyć przede wszystkim podstawowe zachowania higieniczne, w tym mycie rąk mydłem i wodą przed jedzeniem lub obchodzeniem się z jedzeniem i po skorzystaniu z toalety. Należy pamiętać podczas wyjazdów i podróży w obszarach, w których tasiemiec występuje częściej, by przed jedzeniem umyć i gotować wszystkie owoce oraz warzywa w czystej wodzie. Jeśli woda może nie być bezpieczna, należy ją koniecznie gotować przez co najmniej minutę, a następnie pozwolić jej ostygnąć przed użyciem.
Kluczem do zdrowia jest właściwe obchodzenie się z jedzeniem. Bezwzględnie należy unikać jedzenia surowej lub niedogotowanej wieprzowiny, wołowiny i ryb. Ponadto trzeba zwrócić uwagę, by dokładnie gotować mięso w temperaturze co najmniej 63ºC, aby zabić jaja tasiemca lub larwy. Jeśli chodzi o przechowywanie, należy zamrozić mięso na okres od siedmiu do 10 dni, a złowione ryby przechowywać przez co najmniej 24 godziny w zamrażarce o -35ºC.
Dla osób, które mają częsty styk ze zwierzętami, zwracamy uwagę, by niezwłocznie leczyć psy zarażone tasiemcem oraz wyeliminować narażenie zwierząt gospodarskich na jaja tasiemca, m.in. odpowiednio usuwając odchody zwierząt i ludzi.
